vandaagvrij!

Vandaag ben ik lekker vrij,
heb ik wel verdient na de halve dag les van gister.

Eigenlijk had ik nog wiskunde smiddags, maar daar ben ik niet heengegaan. Ik vond het belangrijker om met J te praten, dat was ook zeker belangrijker. De ruzie van zondag was zo weer goedgepraat, dus dat scheelde.
Het is alleen niet leuk als hij zegt dat hij graag weer een avond echt alleen met je wilt zijn, maar even later toch aan z'n beste vriend vraagt of hij komt eten omdat de ouders van J een avondje weg zijn. Dat is toch vreemd!

Nja, k ga me maar even druk maken om m'n schoolwerk.
Dat twijfelen aan J komt me m'n strot uit.

waarom?

Intussen tien voor half 1.

En ik vraag me af waarom.
Het gaat weer niet goed tussen J en mij. Alweer niet. Maar nu voel ik het heel sterk. Een afstand tussen hem en mij die er nog niet eerder is geweest. Een afstand waarvan ik weet dat we ons er niet zomaar overheen kunnen zetten. Waarvan ik weet dat het zo blijft gaan als we het niet echt oplossen.
Want dit is niet de eerste keer.
Maar kan ik nu zomaar zeggen: J, ik heb er geen zin meer in?
Toen ik vrijdag zei dat het anders was, werd hij nogal verdrietig. Ik wil hem niet verdrietig zien, maar ik wil mezelf ook niet voor de gek blijven houden.
Want is het nog wel liefde dat ons bij elkaar houdt? Zijn we nog wel geliefden? Of zijn we vrienden met sex?
Ik weet het niet, m'n hoofd tolt maar rond. Wat moet ik doen? Moet ik het zeggen? Zeggen dat ik niet weet of ik nog verder wil? Of moet ik wachten totdat hij erop komt? Totdat hij zegt: Renee we kunnen zo niet verder.
Dan kan ik wachten op de druppel die de emmer doet overlopen, want hij zal het nu nog niet zeggen. Pas als het langer zo doorgaat.
Ik wil niet weer de valse hoop dat alles goed komt, want het komt niet goed! Het gaat weer fout, voor de zoveelste keer. Waarom het dan nog een keer proberen?
Waarom gaat het niet goed?
Waarom moet het alweer zo?
Alweer de tranen, de pijn. Alweer nachten wakker liggen en denken aan hoe het was, maar hoe het nooit meer kan worden.
Weer alleen. Alleen ik en niemand anders.
Misschien, misschien ook niet.

zondagmorgen,brak

Het is zondagmorgen,
ik ben brak.

Gisteravond gourmetten met de studiegroep van school, veel vlees, veel drank, veel praten, veel lachen, veel onzin.

Het was gezellig, dat boven alles.

Maar het was balen als een stekker dat ik misselijk was, de hele avond. Dat wordt met witte wijn, roze en boowl niet echt veel beter. Dus in Arie, stond ik daar misselijk te zijn. Een vriendje dat blijft smsen waar ik blijf (hij zat op de verjaardag van z'n beste vriend) en ik 4 keer naar de wc lopen omdat ik dacht dat ik moest kotsen. Je begrijpt het wel, de avond is enig afgelopen. Ik ben om half 2 al naar huis gegaan (boze smsjes van m'n vriend omdat ik niet meer kwam) en lekker in bed gaan liggen.

Dan denk je dat je alles gehad hebt, wordt je om kwart voor 7 's morgens al wakker. Zo klaarwakker dat je niet meer kan slapen. Nog een uurtje woelen in bed, maar dan lukt het echt niet meer. Vandaar dat ik om kwart over 8 al beneden stond schoon te maken. De zooi van gisteravond was gigantisch. Het is nu 10 uur, en alles is schoon. Ik moet alleen nog wat halfvolle flessen drank naar m'n kamer transporteren voor eigen gebruik Onschuldig , de was doen voor m'n moeder, en m'n haar kammen, want dat is echt op en top dramatisch.

Dus, eigenlijk gaat t wel goed, ondanks dat ik nog steeds misselijk ben en geen hap door m'n keel krijg en het pas 10 uur is. Ik ben dus al 3 uur wakker. OP ZONDAG!
Nog meer balen, alsof ik nog niet alles gehad had. Nou heb ik nog een hele dag voor me, wat moet ik daar dan mee. Lekker slapen, jeej. Goh geweldig.

Ondanks mijn misselijkheid was de het gourmetten en het uitgaan geslaagd. Eten, vreten, drinken en veel gek doen, de ingredienten voor een geslaagde avond. Neem alleen wel 2 uur van tevoren een asperine, want misselijkheid hoort niet thuis op zo'n avond.